กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีมืดดำประหนึ่งหมึก สายลมพัดเมฆหมอกกระจัดกระจาย
ควา
“เสวียนเฟิง คุ้มกันฉันด้วย” เธอเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงไร้ความผันผวนแม้แต่น้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกวางใจ
เสวียนเฟิงฉีกยิ้ม พลิกคมดาบขึ้น แสงเย็นเยียบกรีดผ่านม่านราตรี พุ่งตรงเข้าหาลำคอของศัตรูที่เหลืออยู่ “ยัยหนู อย่าให้ฉันเหนื่อยเปล่าล่ะ”
ร่างของเขาว่องไวดุจสายลม เงาดาบโบยบิน บีบให้ศัตรูถอยร่นไม่เป็นกระบวน ส่วนลั่วหลีรีบประคองเป่ยหมิงเยวียนขึ้น มือข้างหนึ่งวางบนไหล่เขา พลางสัมผัสได้ว่าปราณดำประหลาดภายในร่างกำลังแผ่ลามไปตามเส้นลมปราณอย่างช้า ๆ