กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมยามค่ำคืนพัดพาหิมะตกค้างให้ปลิวว่อน ผ่านสันเขาและหอบเอากลิ่นคาวเลือดให้เข้มข้นยิ่งขึ้น
หลัวหลีกอดคนในอ้อมแขนแน่น ปลายนิ้วสั่นระริก ลมหายใจของเป่ยหมิงเยวียนแผ่วเบาราวกับเส้นไหม รอยเลือดบนหัวไหล่ซึมทะลุเสื้อผ้าจนเปียกชุ่มและย้อมข้อมือขาวผ่องของนางเป็นสีแดง ดวงตาทั้งสองของเขาปิดสนิท ขนตาสั่นไหว ทุกครั้งที่ร่างกระตุกล้วนทำให้เส้นประสาทของนางตึงเครียด กัดกร่อนดวงจิตยังคงฝังอยู่ในร่าง ทุกชั่วขณะที่ผ่านไป มันยิ่งฝังลึกถึงกระดูกและกัดกร่อนจิตสำนึกของเขา
“อดทนไว้...อดทนไว้อีกหน่อย...” นางพึมพำเสียงเบา แทบถูกเสียงพายุพัดกลืนหายไป