กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมจากขุนเขาพัดพาใบไม้แห้งปลิวผ่านปากหุบเขา ฝุ่นดินฟุ้งกระจายท่ามกลางเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เสียงนั้นคล้ายดังมาจากส่วนลึกใต้พื้นพิภพ จนก้อนหินใต้เท้าสั่นสะเทือนเบา ๆ
ลั่วหลียืนอยู่หน้าสุดของขบวนค่ายกล ปลายนิ้วแตะด้ามกระบี่เบา ๆ สายตาคมกริบราวคมมีดกวาดมองไปรอบด้าน นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันในอากาศที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ในม่านหมอก คอยจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขา
“ตั้งค่ายกล!” นางตวาดเสียงต่ำ ก่อนร่างจะวูบไหวทะยานไปยังช่องโหว่ทางด้านซ้าย กระบี่ยาวพลันชักออกจากฝัก ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นทันที