กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงยามรุ่งอรุณยังสลัว ทีมพันธมิตรเดินฝ่าดินโคลนชื้นแฉะไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วผืนป่า หลังเงาดำเมื่อคืนหายลับไป ทุกคนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ เพียงคิดว่าเป็นสัตว์อสูรออกหากิน ทว่าลั่วหลีรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังซุ่มมองความเคลื่อนไหวของพวกเขา
“ข้างหน้าคือท่าเรือ” เสวียนเฟิงพลางเดินพลางเปิดแผนที่ในมือ “ข้ามป่าทึบผืนนี้ไป ก็จะเห็นอู่เรือที่ทอดไปยังเกาะเซียน”
“หวังว่าเรือลำนั้นจะยังอยู่นะ” เป่ยหมิงยวนกล่าวเสียงเบา สายตากวาดมองผืนป่าเขียวชอุ่มรอบด้าน “พวกเราไม่อยากต่อเรือขึ้นมาใหม่ชั่วคราวอีกแล้ว”