กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเลือดสาดส่องปากหุบเขา อากาศยังหลงเหลือกลิ่นความร้อนระอุจากการต่อสู้เมื่อครู่ หลัวหลียืนอยู่ริมหน้าผา มองแนวเทือกเขาที่ทอดตัวอยู่ไกล ปลายนิ้วลูบหยกเคลื่อนย้ายทันใจ·ไม่สมบูรณ์ในมือเบา ๆ สายตาสงบราวกับน้ำ
“เธอจะใช้มันเมื่อไร” เสียงของเป่ยหมิงหยวนดังมาจากด้านหลัง น้ำเสียงสงบแต่แฝงการหยั่งเชิง
“ไม่ถึงคราวจำเป็นก็จะไม่แตะ” เธอไม่หันกลับมา แค่เก็บหยกแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้สำคัญที่สุดคือการปรับทัพ”