กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมยามค่ำคืนพัดเศษหินปลิว กลิ่นคาวเลือดปนกับปราณวิญญาณที่หลงเหลือพลุ่งวนในอากาศ ลั่วหลียืนอยู่ริมหน้าผาทางออกซากโบราณ มือกำ ‘บันทึกตกเบ็ดหมื่นภพ’ ไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย
เธอรู้ว่าตนตกเบ็ดได้สิ่งที่ไม่ควรตก
“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงเป่ยหมิงยวนดังมาจากด้านหลัง แฝงความร้อนใจที่สังเกตได้ยาก
“ฉันไม่เป็นไร” เธอตอบเบา ๆ แต่สายตากลับไม่ละจากปกหนังสือ ตัวอักษรโบราณราวกับมีชีวิต เปล่งแสงเรืองรองในแสงจันทร์
“เสียงเมื่อกี้……เป็นใครกันแน่?” ไป๋จื่อเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวที่แทบจะสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่
“ไม่รู้” ลั่วหลีปิดหนังสือ สูดลมหายใจลึก “แต่แน่ใจได้อย่างหนึ่ง ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่รู้ถึงการมีอยู่ของ ‘คันเบ็ด’”