กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อแสงทองสลายไป ลั่วหลีก็ยืนอยู่กลางแท่นบูชา กลางหน้าผากมีตราหงส์ทมิฬเรืองรองจาง ๆ เธอค่อย ๆ ลืมตา ราวกับตื่นจากความฝันอันยาวนาน
“เธอ……ไม่เป็นไรใช่ไหม?” นกหงส์ฟ้าเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง น้ำเสียงยังคงสั่นสะเทือนจากแรงกระแทกเมื่อครู่
“พอไหว” ลั่วหลีตอบเบา ๆ แต่สายตากลับจับจ้องแผ่นหยกดำสนิทแผ่นนั้น มันยังวางนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับสิ่งที่กลืนกินเธอเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
“ของสิ่งนี้……ซ่อนอะไรไว้กันแน่?” มั่วเฉินขมวดคิ้ว “พลังเมื่อกี้ ไม่เหมือนมรดกธรรมดาเลย”