กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมยามค่ำคืนดุจใบมีด พัดผ่านหอคอยสูงของที่ตั้งพันธมิตร หลัวหลียืนอยู่บนยอดหอคอย จ้องมองไปยังทิศทางที่เงาดำนั้นหายไป คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
สายเลือดหงส์เร้นลับหมุนวนในร่าง ราวกับตอบสนองต่อการเรียกหาบางอย่าง แม้ว่าความผันผวนทางจิตวิญญาณนั้นจะจางหายไปแล้ว แต่เธอยังรู้สึกถึงร่องรอยที่มันทิ้งไว้ได้อย่างชัดเจน—ราวกับเสียงกระซิบของเทพเจ้าบรรพกาล และราวกับเสียงคำรามก่อนการหมุนของฟันเฟืองแห่งโชคชะตา
“หงส์เร้นลับหวนคืน...”
ประโยคนี้เปรียบเสมือนหนามที่ทิ่มแทงลงไปในส่วนลึกของจิตสำนึกของเธอ
เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ ร่างวูบหายไปแล้วร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา มุ่งหน้าไปยังหอประชุมทันที