กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณทะลุทะลวงหมอกหนา หลัวหลี่ยืนอยู่หน้าประตูซากโบราณสถาน ฝ่ามือกำแผนที่หนังแกะแผ่นนั้นแน่น เสื้อคลุมของเธอถูกลมพัดปลิวพริ้ว เบื้องหลังคือโถงโบราณที่เงียบงันราวก้นเหว ข้างหน้าคือเส้นทางสู่ที่ไม่รู้จัก
เธอไม่หันกลับไป ก้าวแรกออกไปอย่างมั่นคง
ระหว่างป่าเขา กาดำตัวหนึ่งโบยปีกขึ้นบิน หายไปในทะเลเมฆ ราวกับบอกเหตุว่าเฟืองแห่งโชคชะตาบางอย่างเริ่มหมุนช้า ๆ