กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหลีจ้องมองตัวอักษรโบราณบนตัวระฆัง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก
รอยตราประทับนั้นดูราวกับมีชีวิตค่อย ๆ เคลื่อนไหว เหมือนกำลังตอบสนองต่อพลังบางอย่างในตัวเธอ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสโดยสัญชาตญาณ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงไป ความร้อนแรงสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ฝ่ามือทันที ในหัวปรากฏภาพดินแดนรกร้างสีเลือด ร่างหนึ่งที่เลือนรางยืนอยู่ท่ามกลางลมทราย หันหลังให้เธออยู่
“แม่……?” เธอพึมพำออกมา
เป่ยหมิงหยวนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเธอ จึงรีบเข้าไปใกล้ “เธอเป็นอะไรไป?”
เสวียนเฟิงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “อย่าแตะต้องศักราวุธมั่วซั่ว ตอนนี้มันอยู่ในสภาวะที่ไม่ปกตินัก”