กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสาแสงสีแดงเข้มฉีกขาดเพดานสวรรค์ เงาคนเสื้อคลุมดำยืนอยู่กลางอากาศดุจภาพมายา เสียงทุ้มและคุ้นเคย "ในที่สุดเธอก็มาแล้ว"
ม่านตาของหลัวลี่หดแน่น หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบอั้น เธอจ้องใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในฮูดจนแทบไม่กระพริบ เสียงที่คุ้นเคยจนสุดซึ้งกังวานอยู่ข้างหู นั่นคือเสียงของพ่อ ไม่ผิด แม้จะผ่านความเป็นความตาย ข้ามกาลเวลา เธอก็ไม่มีทางฟังผิดได้
แต่...เขาไม่ใช่ตายไปนานแล้วเหรอ
"นายเป็นใคร" เธอขบฟันพูด เสียงเย็นเหมือนน้ำแข็ง