กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณรางเรือง แสงสีน้ำเงินกลางอกของหลินจิ่นเต้นระรัวประหนึ่งหัวใจ แม้ราตรีเลือนหายไปแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบ
ลั่วหลียืนอยู่เบื้องหน้าเขา คิ้วขมวดแน่น ปลายนิ้วแตะลงบนผนึกของเขาอย่างแผ่วเบา ไอเย็นเยียบสายนั้นราวกับมีสติรู้คิด ทันทีที่เธอสัมผัส มันก็พุ่งกระแทกอย่างรุนแรงจนข้อมือเธอสั่นสะท้าน
“ประตูกุยซวีกำลังจะเปิด...” หลินจิ่นพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำและว่างเปล่า คล้ายคำสั่งเสียที่ลอยข้ามกาลเวลานับไม่ถ้วนมาถึงที่นี่
นอกกระโจม เหล่าผู้นำระดับสูงของพันธมิตรมารวมตัวกันพร้อมแล้ว เสียงฝีเท้าสับสนแต่ยังเป็นระเบียบ ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียดและกระวนกระวาย