กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหลียืนอยู่บนยอดเขา ทอดสายตามองแสงสีครามประหลาดที่กำลังกะพริบไหวอยู่บนท้องฟ้ายามราตรี ราวกับกำลังตอบรับการอัญเชิญบางอย่างจากยุคโบราณ ภายในใจของเธอพลันปรากฏคำสองคำขึ้นมาอย่างเลือนราง ‘กุยซวี’ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น
แรงสั่นสะเทือนจากผนึกของหลินจิ่นยังคงดำเนินต่อไป ความรู้สึกของการสั่นพ้องนั้นทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเทือกเขารกร้างทั้งผืนกำลังสั่นสะเทือน
“ดูเหมือนว่าจะมีคนรอไม่ไหวแล้ว”
——