กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงสีน้ำเงินจากทิศทางเทือกเขารกร้างพลันระเบิดกลางท้องฟ้ายามราตรี ประหนึ่งดวงดาวร่วงหล่น แสงเจิดจ้าแสบตาฉีกกระชากขอบฟ้าออกจากกัน
ลั่วหลียืนอยู่บนยอดหอสูง สายตาคมกริบดุจคมดาบ จับจ้องปรากฏการณ์ประหลาดนั้นโดยตรง หินร่วมสั่นแห่งการรับรู้วิญญาณในมือเธอสั่นไหวแผ่วเบา ราวกับสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของการอัญเชิญบางอย่าง เป่ยหมิงเยวียนกับเสวียนเฟิงติดตามอยู่ด้านหลัง สีหน้าเคร่งขรึม
“หลินจิ่น...ตอบสนองแล้ว” เสวียนเฟิงเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงความกระวนกระวายเล็กน้อย
“ไม่ใช่การตอบสนอง” ลั่วหลีเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง “แต่กำลังถูกปลุกให้ตื่น”