กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เงาดำนั้นวนเวียนอยู่กลางท้องฟ้าครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในม่านหมอกหนาทึบในที่สุด หลัวหลีหรี่ตาลง ทว่าภายในใจกลับหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนมหึมาทับอยู่
เป่ยหมิงเยวียนยืนอยู่ข้างกายเธอ มือที่กุมมือเธอไว้ไม่เคยคลายออก เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “มัน... ตกลงเป็นอะไรกันแน่?”
“ไม่รู้” หลัวหลีตอบเสียงแผ่ว “แต่กลิ่นอายของมัน... คล้ายคลึงกับระบบอยู่บ้าง”
ทั้งสองสบตากัน ต่างอ่านความเคร่งเครียดลึกซึ้งจากแววตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก ลานประลองยุทธ์ไร้ผู้คนมานานแล้ว เหลือเพียงเทียนไขที่ยังไม่ดับ เปลวไฟไหวระริกส่องให้เห็นใบไม้แตกกระจายเต็มพื้น พร้อมคลื่นปราณวิญญาณที่ยังสลายไปไม่หมด