กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงกระพือปีกของอีกายังไม่ทันจางหาย ลั่วหลีก็ก้าวไปข้างหน้าแล้ว เธอก้มมองหน้าต่างระบบ ตัวอักษรสีทองกะพริบอยู่กลางห้วงมิติว่า “เศษชิ้นแรกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของโถงเทพหมอกดำ” เธอไม่หันกลับไป เพียงเอ่ยเบา ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”
เป่ยหมิงยวนตามหลังเธอไปติด ๆ ทุกย่างก้าวมั่นคงดุจขุนเขา
พวกเขาก้าวลึกเข้าไปในม่านหมอกหนา ราวกับย่างเข้าสู่แดนปรโลกซึ่งถูกหลงลืม รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง กระทั่งสายลมยังคล้ายหยุดนิ่ง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป ใบไม้แห้งและดินผุใต้ฝ่าเท้าจะส่งเสียง “กรอบแกรบ” แผ่วเบา คล้ายเสียงกระซิบของสิ่งมีชีวิตโบราณบางอย่าง