กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายหมอกอันไกลโพ้นยังคงม้วนตลบ ส่วนเบื้องหลังของพวกเขา บนสนามรบที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกินพลันแว่วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำมาแต่ไกล ราวกับเสียงสะท้อนที่ดังมาจากห้วงเหวลึก——
“ในที่สุดก็มาแล้ว...”
ลั่วหลีใจกระตุก ปลายเท้าแตะพื้นแผ่วเบา ร่างพริ้วลอยขึ้นประหนึ่งปุยหลิว หลุดพ้นจากจุดเดิมอย่างรวดเร็ว แววตาของเธอเผยความระแวดระวังและความเด็ดเดี่ยวออกมาวูบหนึ่ง
“ไป!” เธอส่งเสียงปรามต่ำ ๆ เป็นผู้นำพุ่งตรงไปยังส่วนลึกของค่ายศัตรู
เป่ยหมิงยวนตามติดอยู่ด้านหลัง กระบี่ยาวในมือยังไม่คืนฝัก ทว่าสายตากลับกวาดมองไปรอบข้างเป็นระยะ เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเสียงหัวเราะนี้คุ้นเคยเหลือเกิน ราวกับเคยได้ยินในความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน