กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝ่ามือดำสนิทข้างนั้นค่อย ๆ ยื่นออกมาจากรอยแยกมิติ นิ้วทั้งห้างองุ้มราวกิ่งไม้แห้ง ทว่ากลับแผ่แรงกดดันชวนให้หายใจไม่ออก
รูม่านตาของลั่วหลีหดวูบ เธอถอยหลังหนึ่งก้าวแทบจะตามสัญชาตญาณ มือขวาวางทาบอยู่บนแหวนวิญญาณฟ้าดินตรงเอวแล้ว ส่วนเป่ยหมิงยวนก็มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กัน กระบี่ยาวถูกชักออกจากฝัก แสงเย็นเยียบสะท้อนราตรีกาล ราวกับแม้แต่อากาศก็ยังถูกแช่แข็ง
“มาแล้ว!” เธอตวาดเสียงต่ำ พลางยกมือซัด [ยันต์ดาวตก] ออกไป