กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมยามเช้าพัดพาความเย็นฉ่ำของหยาดน้ำค้างมาปะทะเส้นผมที่เปียกชื้นจากเหงื่อของลั่วหลี เธอยืนอยู่กลางที่รกร้าง สองขาหย่อนลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างกำค้างไว้ รับรู้ถึงปราณวิญญาณแต่ละสายที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างฟ้าดิน เสวียนเฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินไม่ไกลนัก หลับตาทำสมาธิราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผืนฟ้าดินนี้
“ไม่เลว” เขาเปิดปากพูดขึ้นกะทันหัน เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความชื่นชม “เธอเริ่มฟังเสียงฝีเท้าของลมได้แล้ว”