เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหยียนเจี่ยเฉิงเมาพับหลับไปแล้ว เหยียนปู้กุ้ยจึงเอ่ยปากรับคำเงื่อนไขของสวี่ต้าเม่าแทนลูกชายทันที
ไม่รับปากแล้วจะทำยังไง ปล่อยให้เหยียนเจี่ยเฉิงนอนกินนอนอยู่บ้านต่อไปงั้นเหรอ
ต่อให้เหยียนปู้กุ้ยเลิกงกก็เลี้ยงไม่ไหวหรอก นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว
“ต้าเม่า นายว่ามาได้เลย ขอแค่พอจะทำได้ ฉันจะต้องกำชับให้เจี่ยเฉิงทำให้เรียบร้อยแน่นอน”
ถึงเวลาแบบนี้ก็ยังไม่วายต่อรองเงื่อนไข——‘ขอแค่พอจะทำได้’ สมกับเป็นเหยียนปู้กุ้ยจริง ๆ
ทว่าสวี่ต้าเม่าก็ไม่ได้ใส่ใจ ถึงยังไงถ้าทำได้ฉันก็ปล่อยผ่านไปที แต่ถ้าทำไม่ได้พวกเราก็ถือเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ควรลงโทษยังไงก็ลงโทษต่อไป ไม่ใช่คนที่ต้องลำบากใจเสียหน่อย
“1. วันนี้แค่คุกเข่าขอขมาฉันคนเดียวมันใช้ไม่ได้หรอก หมอนั่นไปล่วงเกินเอ๋อร์จื่อของฉันไว้ด้วย”