เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แกจะพาจิงหรูเข้าเมืองไปทำอะไร” ฉินต้าเจียงเอ่ยถามพลางกัดหมั่นโถวข้าวโพดในมือ
“วัน ๆ น้องอยู่บ้านนอกเอาแต่วิ่งเล่นไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้มันไม่ได้เรื่อง พาเข้าเมืองไปหาโรงเรียนให้เรียน เวลาว่างยังช่วยฉันเลี้ยงเสี่ยวตังกับทำกับข้าวได้ด้วย”
“แต่ฉันพูดดักคอไว้ก่อนนะ บ้านอาต้องออกค่าเทอมให้จิงหรู ส่วนค่ากินอยู่พวกอาก็ดูตามสมควรแล้วช่วยสมทบให้หน่อย”
ฉินต้าเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ ถึงแกจะยังเล็ก แต่ได้เรียนหนังสือเยอะ ๆ ก็ถือเป็นเรื่องดี”
“พวกแกสองคนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ตอนจิงหรูยังเล็กแกก็เป็นคนเลี้ยงมาตั้งสองสามปี อย่างนั้นฉันก็ฝากจิงหรูไว้กับแกแล้วกัน จิงหรู เข้าเมืองไปแล้วต้องเชื่อฟังพี่สาวแกนะ รู้ไหม”
“อืม รู้แล้วพ่อ” ฉินจิงหรูดีใจจนหน้าบานแทบจะยิ้มออกมาเป็นดอกไม้ ใครบ้างไม่อยากเข้าเมืองไปเรียนหนังสือ!