เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าเสือ——“ไปโรงเรียนเหรอครับ”
แม่ม่ายจาง——“เข้าไปอยู่ในเมืองเหรอ”
ทั้งสองคนต่างยืนอึ้งตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
“เรื่องที่อยู่อาศัย กับเรื่องเข้าเรียนพวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการให้ได้ทั้งหมด” สวี่ต้าเม่าครุ่นคิดดูแล้ว ในเมื่อแม่ม่ายจางอยู่ที่หมู่บ้านนี้ก็โดนรังแกกีดกัน สู้เขาพาตัวเข้าไปอยู่ในเมืองเสียเลยจะดีกว่า
ยุคสมัยนี้คนต่างแซ่ที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้าน แถมสามียังตายจาก แล้วยังโดนครอบครัวฝั่งสามีรังเกียจเดียดฉันท์ ที่ดินทำกินก็ไม่มี งานก็ไม่มีทำ แถมยังมีลูกเล็กต้องเลี้ยงดูอีกหนึ่งคน……
บวกกับภัยแล้งอดอยากครั้งนี้ เธอก็เพิ่งโดนบุกปล้นเสบียงไปหยก ๆ หากขืนปล่อยให้อยู่ที่นี่ต่อไป เขากลัวว่าแม่ม่ายจางจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
พวกเธออาจจะยังไม่เข้าใจถึงความน่ากลัวของทุพภิกขภัยครั้งนี้ แต่สวี่ต้าเม่ารู้ดีว่ามันจะลากยาวไปถึง 3 ปีเต็ม กว่าจะเริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้นก็ต้องรอจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวช่วงฤดูร้อนในปีที่ 4 โน่นเลย