เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางฝั่งอี้จงไห่ดูชื่นมื่นเต็มไปด้วยความยินดี ทว่าสีหน้าของป้าอี้กลับยิ่งเคร่งขรึมและหม่นหมองลงเรื่อย ๆ
การจะรับลูกบุญธรรมสักคน แม้จะเป็นคนเจ็บที่ขยับตัวไม่ได้ แต่นี่เป็นการตัดสินใจของอี้จงไห่ นางเองก็ไม่อาจขัดขืนได้
แม้เจี่ยตงซวี่จะไม่ได้เรื่องไปบ้าง แต่ที่ผ่านมาถือว่าเชื่อฟังดี ไม่เคยขึ้นเสียงหรือทำกิริยาหยาบคายใส่ผู้ใหญ่ ป้าอี้จึงรู้สึกว่าพอรับได้
ทว่าหลานบุญธรรมอย่างปั้งเกิ่งกลับเป็นเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วัน ๆ เอาแต่กินแล้วนอน นอนแล้วกิน แถมยังต้องกินแต่เนื้อ มิหนำซ้ำยังคอยค้ำไม้เท้าแอบย่องเข้ามาขโมยของกินในครัวอยู่บ่อยครั้ง
สิ่งที่ทำให้นางจนปัญญายิ่งกว่าคือ เด็กคนนี้ยังเป็นคนเจ็บ จะตีก็ตีไม่ได้ แถมเจ้าเด็กปั้งเกิ่งคนนี้ยังไม่เคยให้ความเคารพนางเลยแม้แต่น้อย