เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาไม่รู้เลยว่า ตอนที่ฉินหวยหรูเดินออกจากบ้าน ปั้งเกิ่งเลียนแบบคำพูดของย่าเขามาพูดประโยคหนึ่ง——
“ตัวขาดทุน!”
“ถ้าแกเอาเงินกับเสบียงกลับมาไม่ได้ แกก็ไม่ใช่แม่ฉัน!”
ส่วนเจี่ยตงซวี่นอนอยู่บนเตียงเงียบกริบ ไม่คิดจะสนใจแม้แต่น้อย
บางทีวันหน้าปั้งเกิ่งอาจจะห่วงใยน้องสาวของเขา บางทีวันหน้าปั้งเกิ่งอาจจะรู้จักปกป้องแม่ของตัวเอง
แต่ปั้งเกิ่งในเวลานี้ ถูกเจี่ยจางซื่อตามใจจนเสียคนไม่มีชิ้นดีแล้ว
และคำพูดประโยคนี้ ก็แทงทะลุกลางใจของฉินหวยหรูเข้าอย่างจัง
เธออุ้มเสี่ยวตังที่อายุแค่สามสี่เดือนกลับบ้านเดิม ยอมเอาศักดิ์ศรีมาเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า ก็เพื่อจะมาขอเงินและเสบียงกลับไปให้ที่บ้าน แต่ลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองกลับพูดกับเธอแบบนี้——
ไม่มีเงินและเสบียง ก็ไม่นับถือเธอเป็นแม่แล้วเหรอ?
แม้แต่ความเป็นความตายของเธอก็ไม่สนใจเลยสักนิด?