เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดโหลวเสี่ยวเอ๋อก็ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ตอนนี้บนตัวเธอมีผ้าป่านสีเทาผืนหนึ่งคลุมอยู่ เดิมทีหลังจากสวี่ต้าเม่าอุ้มเธอไปวางบนเตียงแล้ว ก็หยิบผ้าที่วางไว้แถวนี้มาคลุมปิดบังให้ลวก ๆ เผื่อว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะกรีดร้องโวยวายอีก
แต่พอคลุมลงไปปุ๊บ กลับเป็นผ้าสีขาว?
ผนังสีขาว พื้นสีขาว เตียงนอนตามหลักสรีรศาสตร์สีขาว ผ้าห่มสีขาว……
ความหมายไม่เป็นมงคล เขาเลยเปลี่ยนผืนใหม่ให้เธอ
ส่วนตัวสวี่ต้าเม่าเอง สวมชุดป้องกันตัวนั้นเรียบร้อยแล้ว แถมยังให้ระบบสร้างเก้าอี้ตามหลักสรีรศาสตร์ออกมาตัวหนึ่ง นั่งเฝ้าโหลวเสี่ยวเอ๋ออยู่ข้าง ๆ
เป็นไปตามคาด ทันทีที่โหลวเสี่ยวเอ๋อฟื้นคืนสติ เธอก็รีบคว้าผ้าป่านสีเทาผืนนั้นมาพันรอบตัวไว้แน่น “คุณคุณท่าน……ท่านเป็นใครกันแน่? ท่านไม่ใช่สวี่ต้าเม่า! ท่านไม่ใช่สวี่ต้าเม่าเด็ดขาด!”