กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โหลวเสี่ยวเอ๋อมองสวี่ต้าเม่าที่มีสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วพยักหน้า
“นายจะพูดเรื่องที่มีคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม? ฉันตกลง! นายจะหาเพิ่มอีกกี่คนฉันก็ตกลง!”
โหลวเสี่ยวเอ๋อคิดตกแล้ว การที่สวี่ต้าเม่าเลี้ยงบ้านเล็กบ้านน้อย แม้พูดออกไปจะฟังดูไม่ดี แต่ก็ยังดีกว่าตัวเองถูกทรมานจนตายไม่ใช่หรือไง?!
อีกอย่าง บ้านตัวเองก็มีเงิน ช่วยสวี่ต้าเม่าเลี้ยงบ้านเล็กบ้านน้อยสักกี่คนก็สบายมาก!
เรื่องเมื่อกี้นี้ เดิมทีครึ่งชั่วโมงแรกก็รู้สึกดีมากอยู่หรอก รู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้นสวรรค์ ล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆไม่อยากลงมาเลย
นี่น่ะเหรอความสุข?