เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าในเวลานี้ เหยียนเจี่ยเฉิงยังคงยืนบ่นพึมพำอยู่ตรงนั้นไม่เลิก “เสแสร้ง สมองมีปัญหา เป็นหมันมีลูกไม่ได้แล้วยังจะยกลูกสาวให้อีก นี่มันสิ้นเปลืองทรัพยากรชัด ๆ……” เพียงแต่เพราะเห็นอารมณ์โกรธเกรี้ยวของทุกคน เขากลัวจะโดนรุมประชาทัณฑ์ เสียงที่พูดออกมาจึงเบาลงหน่อยเท่านั้น
เขายังหลงคิดไปเองว่าตัวเองพูดเสียงเบา ไม่มีใครได้ยิน
ถ้าอย่างนั้นเรื่องก็คงไม่ลามมาถึงตัวเขาแล้วสินะ? การได้สร้างความขุ่นข้องหมองใจในงานแต่งงานของสวี่ต้าเม่า เขารู้สึกว่าอย่างน้อยก็ถือว่าเอาคืนได้ยกหนึ่งแล้ว
ทว่าโหลวป้านเฉิงและสวี่ต้าเม่าไม่เคยคิดจะปล่อยเขาไปตั้งแต่แรก
โหลวป้านเฉิงหันไปมองทางเขาก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “ผมโหลวเจิ้นหัวก็นับว่าเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม เคยสร้างคุณูปการให้แก่ประเทศชาติมาบ้าง แต่ในงานมงคลสมรสของลูกสาวผมกลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตระกูลโหลวของพวกเรางั้นหรือ?”
เหยียนเจี่ยเฉิงยังไม่ทันเข้าใจความหมาย แต่เหยียนปู้กุ้ยสัมผัสได้ถึงลางร้ายแล้ว
“คุณโหลว คุณใจเย็น ๆ ก่อน อย่าไปถือสาหาความกับมันเลย ผมกลับไปจะสั่งสอนมันให้หนัก!”
“สายไปแล้ว” โหลวป้านเฉิงหันหลังกลับไปทันที ไม่ได้อธิบายอะไร และไม่ได้เอ่ยปากข่มขู่ใด ๆ ทว่าสวี่ต้าเม่าเข้าใจดีว่า ตระกูลโหลวไม่มีทางกล้ำกลืนฝืนทนรับความอัปยศนี้แน่