เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่ต้าเม่าชะโงกหน้ามองเข้าไปในลานบ้าน ว่างเปล่าไร้ผู้คน ท่านลุงสามละทิ้งหน้าที่เฝ้าประตูอีกแล้ว ทว่าทางด้านหลังกลับมีเสียงจอแจดังแว่วมา
เขาจึงจำต้องเข็นจักรยานเดินเข้าไป ลานหน้า——ไม่มีคน
ลานกลาง ก็ยังไม่มีคน แม้แต่เจ้าแม่ซักผ้าอย่างฉินหวยหรูก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ในขณะที่เสียงเอะอะโวยวายจากลานหลังยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
เป็นไปตามคาด ทุกคนต่างพากันไปมุงดูอยู่ที่ลานหลังทั้งหมด
“ต้าเม่าเอ๊ย เธอนี่จะล็อกประตูทำไมกัน ดูสิวุ่นวายไปหมด คุณโหลวเลยเอาของเข้าไปเก็บให้เธอไม่ได้เลย”
พอเพิ่งก้าวผ่านประตูพระจันทร์เข้าไป ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกเขา ที่แท้ก็คือท่านลุงสามเหยียนปู้กุ้ยที่ตาไวสุด ๆ กำลังโบกมือให้เขาอย่างกระตือรือร้น
พอมองดูให้ชัด ๆ คนในลานบ้านเกือบทั้งหมดต่างมามุงกันอยู่ที่นี่จนแน่นขนัด ช่างครึกครื้นเสียจริง
ส่วนตรงหน้าประตูบ้านของเขาเองมีเฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยมวางกองเรียงรายเต็มไปหมด——นี่มันชุดเฟอร์นิเจอร์ 36 ขาเหรอ?
ดูแล้วน่าจะเยอะกว่านั้นอีกนะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อดีขัดเงาวับทั้งชุด!
ยังมีจักรเย็บผ้าอีก? จักรยาน? วิทยุ?