เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่ต้าเม่าโยนก้อนอิฐในมือทิ้งไป หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า เอียงคอฉีกยิ้มกว้างให้กับฝูงชนที่วิ่งกรูกันเข้ามา โดยเฉพาะท่านลุงทั้งสามที่ยืนอ้าปากค้างอยู่แถวหน้าสุด
“ทำไมจะไม่กล้า?”
“ผมจะแจ้งตำรวจ พวกคุณก็ไม่ยอม”
“ผมให้หญิงชราหูหนวกชดใช้เงิน นางก็ไม่ยอม” “ผมขอให้พวกคุณท่านลุงทั้งสามช่วยผดุงความยุติธรรม พวกคุณก็เอาแต่ไกล่เกลี่ยแบบขอไปที?”
“งั้นผมก็ทำได้แค่จัดการด้วยวิธีของตัวเองเท่านั้นแหละ”
อี้จงไห่ร้อนใจจนลนลาน ชี้หน้าสวี่ต้าเม่าพลางตะโกนลั่น “เหลวไหล?! สวี่ต้าเม่า แกบ้าไปแล้วเหรอ? แกไปทุบกระจกบ้านคุณย่าทวดได้ยังไง?! แกใช้วิธีแก้ปัญหาแบบนี้เนี่ยนะ? นี่มันไร้สาระสิ้นดี?!”
“แกอดทนหน่อยไม่ได้หรือไง? พวกท่านลุงต้องหาทางออกที่ยุติธรรมให้แกอย่างแน่นอน!”
สวี่ต้าเม่าชี้นิ้วไปทางบ้านของตัวเองแล้วพูดว่า “กระจก 8 บาน”
จากนั้นก็ชี้ไปทางบ้านของหญิงชราหูหนวกแล้วพูดต่อ “ที่ผมทุบไปก็ 8 บานเหมือนกัน ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่บานเดียว ยุติธรรมต่อเด็กและคนชรา นี่แหละบัดซบเอ๊ยที่เรียกว่า——”
“ความยุติธรรมอย่างแท้จริง!”