เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันไม่ตกลง! พ่อ เป็นพ่อเองไม่ใช่เหรอที่คะยั้นคะยอให้ฉันแต่งกับเขา เพื่อเห็นแก่ครอบครัวฉันก็ยอมตกลงแล้ว”
“แล้วจู่ ๆ ตอนนี้จะมาถอนหมั้นหย่าร้างอีกเนี่ยนะ? พวกคุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร?!”
“อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นแม่ม่ายขึ้นมาดื้อ ๆ แบบนี้เนี่ยนะ? มีสิทธิ์อะไร?!”
โหลวเสี่ยวเอ๋อพูดอย่างฉุนเฉียว จากนั้นก็กระแทกก้นนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ยกสองแขนขึ้นกอดอกจนดันภูเขาลูกโตคู่นั้นให้ทะลักล้นออกมา
สวี่ต้าเม่ากลืนน้ำลายเอื๊อก — ใหญ่ชะมัด
ทว่า ช่างไร้สมองสิ้นดี……
เธอฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาสิว่ามันคือคำพูดอะไร?
ฉันยังไม่ตายสักหน่อย แค่หย่าร้างกันเท่านั้น เธอจะกลายเป็นแม่ม่ายได้ยังไง?!
หรือว่าตระกูลโหลวของพวกเธอคิดจะฆ่าฉันให้ตายมาตั้งแต่แรกแล้ว?!
“เสี่ยวเอ๋อ พวกเราทำแบบนี้ก็เพื่อตัวลูกเองนะ แต่ถ้าแต่งไปแล้วไม่มีลูก พอแก่ตัวไปพวกหนูจะทำยังไง?”