เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ใคร!”
สวี่ต้าเม่าตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก นี่มันปี 1958 นะโว้ย แถมยังอยู่ในชนบทอีกต่างหาก
ขืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้วอธิบายไม่ได้ มีหวังถูกชาวบ้านรุมฉีกเนื้อทั้งเป็นแน่!
“คนบ้า ฉันเองจ้ะ~”
เสียงหวานหยดย้อยดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม ความยั่วยวนนั้นทำเอาสวี่ต้าเม่าผู้ไม่หวั่นเกรงความหนาวเหน็บถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
น้ำเสียงนี้ กลิ่นอายนี้ สถานที่แห่งนี้——
แม่ม่ายจางแห่งหมู่บ้านตระกูลฉินไม่ผิดตัวแน่!
ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ม่ายจางในสมองของสวี่ต้าเม่าพลันผุดวาบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
คนที่เป็นใหญ่เป็นโตในหมู่บ้านนี้ล้วนแซ่ฉินทั้งหมด แม่ม่ายจางหอบลูกติดแต่งงานเข้ามาที่นี่ เดิมทีก็ถูกคนลือกันว่าดวงกินผัวจนสามีคนแรกตาย พอแต่งเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลฉินได้ไม่ถึงสองปี สามีคนที่สองก็มาด่วนจากไปเพราะอุบัติเหตุอีก เธอจึงยิ่งเป็นที่รังเกียจเดียดฉันท์ของคนทั่วไปมากขึ้นไปอีก
ที่ดินและบ้านช่องของครอบครัวก็ถูกพวกพี่ชายของฝั่งบ้านสามียึดกลับคืนไปหมด เพราะแม่ม่ายจางไม่ได้แซ่ฉิน และลูกที่เธอพามาด้วยก็ไม่ได้แซ่ฉิน