เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอมองออกไปไกล ๆ ที่แท้ก็เป็นฉินต้าเหอที่พาฉินจิงหรูเดินมุ่งหน้ามายังตีนเขา เดินไปพลางตะโกนเรียกไปพลาง
สวี่ต้าเม่าเพิ่งจะนึกขึ้นได้ นี่ถึงเวลาอาหารอีกแล้วหรือ เวลาในชนบททำไมมันช่างผ่านไปเร็วขนาดนี้
ระหว่างทางเดินกลับไปที่ทำการกองพลน้อย ฉินต้าเหอก็เอาแต่สั่งให้ฉินจิงหรูขอโทษขอโพยสวี่ต้าเม่าไม่หยุด
ทว่าพอไม่มีเลขาธิการกับผู้ใหญ่บ้านอยู่ตรงนี้ อารมณ์ของฉินจิงหรูก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “พ่อ! หนูก็บอกไปแล้วไงว่าเขาขี้ขลาดหกล้มไปเอง! ไม่เกี่ยวกับหนูสักหน่อย! หนูไม่ได้ตีเขาเลย”
“กลับกันเป็นเพราะเขา พ่อถึงได้ตีหนูไปชุดใหญ่ ถ้าให้หนูพูด ควรให้เขามาขอโทษหนูด้วยซ้ำ! ใครใช้ให้ตอนนั้นเขาไม่อธิบายให้ชัดเจนล่ะ! ชิ!”
“คนเลว! ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!”
พูดมาถึงตรงนี้ ฉินจิงหรูก็จ้องเขม็งใส่สวี่ต้าเม่าอย่างดุดัน พองลมจนแก้มป่องเหมือนลูกเสือดาวตัวเมียตัวน้อย