กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชายหนุ่มรูปงามมองฝูงคนที่เดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ สีหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า บางคนตาแดงก่ำชัดเจนเหมือนเพิ่งร้องไห้มา ในใจเขาเผลอสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยเสียงเบา
“คลื่นสัตว์มารครั้งนี้ สมรภูมิไม่ได้อยู่ในเขตที่พักอาศัย แต่มันสร้างความเสียหายมหาศาล ถ้าไม่ได้ต้นหนามอัคคี ชาวดวงดาวส่วนใหญ่รอบดาวชางอูก็ต้านทานฤดูหนาวนี้ไม่ไหว…”
ริมฝีปากเจียงหลานอีขยับเล็กน้อย แต่เธอไม่พูดอะไร
คนอื่น ๆ เกี่ยวอะไรกับเธอ อย่างมากก็ตายกันหมด แต่พี่สาว… กำลังเศร้าเพราะคนนอกคนหนึ่งงั้นหรือ
ทำไมกันนะ
ในใจเจียงหลานอีมีความพ่ายแพ้และความสะเทือนใจที่ไม่อาจเข้าใจได้