ตอนที่ 228 บางทีพวกเราอาจชำระล้างสัตว์คลั่งได้

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงมาพร้อมกับภาพที่สั่นไหว เบื้องหน้าพลันปรากฏผืนดินที่ไหม้เกรียมจนดำสนิท

ชิ้นส่วนร่างกายสีแดงคล้ำกระจัดกระจายเต็มพื้น เลือดไหลนองราวกับสายน้ำ

ผู้คนนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นใบหน้ากำลังค้นหาผู้รอดชีวิตท่ามกลางซากศพ แม้แต่หุ่นยนต์ที่ศีรษะถูกฟันหายไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงชิปสมบูรณ์ที่ยังทำงานอยู่ก็ยังถูกส่งออกไปเก็บกวาดสมรภูมิ

เงาร่างคุ้นตาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตา แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็มองใบหน้าของพวกเขาไม่ชัด

ภาพสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นฉากก็เปลี่ยนไป เบื้องหน้าเตียงผู้ป่วยเต็มไปด้วยเงาคนสับสนวุ่นวาย ทุกคนกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด แขนที่โบกสะบัดเห็นเป็นเงาเลือนราง คนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยตัดกับเงาร่างยุ่งเหยิงรอบข้างอย่างชัดเจน

มู่เหอพลันสงสัยว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเป็นใคร เธอพยายามเพ่งมองเขาให้ชัด โชคดีที่ในวินาทีถัดมา ภาพก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างชัดเจน

“เหลิ่งซือเหนียน!”

มู่เหอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรง!

เสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ ดังชัดเจนเป็นพิเศษอยู่ใต้ผ้าห่ม ในเวลานี้เธอรู้สึกราวกับได้ยินเสียงเลือดที่พุ่งออกมาจากหัวใจ

องุ่นกับถวนถวนที่อยู่ข้างกายสะดุ้งตกใจกับเสียงนั้นจนตัวโยน เบะปากเตรียมจะร้องไห้