เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เหอเหอ ฉันเรียกเธอว่าเหอเหอได้ไหมจ๊ะ?”
มู่เหอสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าตอบรับ
“ลูกสาวคนดี!”
ฮวาอวี่เงื้อแขนออกแรงกระชากดึงลูกชายออกไป แล้วตัวเองก็ลงนั่งข้างเตียง “เหอเหอ ลำบากเธอแย่เลย ดูสิ นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แม่ให้เธอนะ!”
เธอรู้ดีว่าสตรีคนหนึ่งต้องแลกด้วยสิ่งใดบ้างในการให้กำเนิดบุตร ดังนั้นเธอจึงยิ่งรู้สึกเอ็นดูและสงสารเด็กสาวคนนี้เป็นพิเศษ
ดูสิว่าเธอว่าง่ายแค่ไหน ผิวพรรณก็ขาวผ่องเนียนนุ่ม ไม่ใช่ประเภทเดียวกับลูกชายของเธอเลยสักนิด
เมื่อคิดถึงเหลิ่งซือเหนียน ฮวาอวี่ที่กำลังหยิบของก็ไม่ลืมที่จะตวัดสายตาค้อนใส่เขา เจ้าเด็กเหลือขอ ทำไมถึงยังคิดจะย้อมผม แถมยังย้อมเป็นสีแดงอีก น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเขาตอนช่วงวัยต่อต้านยังไม่ทำขนาดนี้เลย เขานี่มันช่างดีจริง ๆ