เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ดี!”
ผู้เฒ่าจ้านมองข้อความในสมองกลแล้วตบต้นขาฉาดใหญ่!
หลี่หมิงผลักประตูเข้ามาเห็นเขากำลังทำร้ายตัวเองพอดีจึงรีบห้าม “เฮ้ย! เหล่าจ้าน ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ขาคุณเดิมทีก็มีแผลอยู่แล้ว มันปวดขึ้นมาอีกแล้วเหรอ?”
จ้านเทียนเฟยเคยบาดเจ็บที่ขาแถวแนวหน้าเมื่อหลายปีก่อน โชคดีที่ตอนนั้นมีคนของตระกูลลั่วอยู่ที่แนวหน้า จึงไม่ต้องถึงขั้นตัดแขนขา ทว่าก็ทิ้งผลสืบเนื่องเอาไว้ พอเข้าสู่ฤดูหนาวเมื่อไหร่ถ้าดูแลไม่ดีก็จะทั้งปวดทั้งคัน
นั่นไง หลี่หมิงเข้าใจผิดเข้าแล้ว
“ฮ่า ๆ อาหมิง คุณเข้าใจผิดแล้ว! ฉันอธิบายไม่ถูก คุณมาดูนี่สิ!”
จ้านเทียนเฟยฉายภาพที่ฮวาหมิงเพิ่งส่งมาขึ้นกลางความว่างเปล่า สัตว์เสี่ยวไป๋ฝูงใหญ่มองมาทางกล้องอย่างใสซื่อไร้เดียงสา ตรงมุมห้องยังมีลูกสัตว์น้อยอีกสองสามตัวกำลังแทะกินผักป่าอย่างว่าง่าย
“เฮ้! นี่มันสัตว์อะไรกัน? แกะขาวเหรอ? ก็ไม่เหมือนนะ”