กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“น้าชายตัวน้อย!”
“ฉันคือน้าชายตัวน้อยไงล่า”
หวาหวาเกาะขอบเตียงมองทารกน้อยทั้งสอง สอนให้พวกเขาจำคนอย่างจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว
“อ้า อ้า”
องุ่นเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง เมินของเล่นชิ้นเล็กที่หวาหวายื่นมาให้ เพียงแค่เล่นมือน้อย ๆ ของตัวเองอย่างเงียบสงบ
ถวนถวนกลับไม่เป็นอย่างนั้น ลูกบอลเสี่ยวลวี่ในมือหวาหวายังไม่ทันยื่นมา เขาก็อดใจไม่ไหวรีบคว้า ปากก็ส่งเสียงร้องอ้า ๆ เร่งให้หวาหวารีบเอาให้ตน
“แฮะ ๆ เอื้อมไม่ถึงหรอก”
ไก่พลังชีวิตยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่บนไหล่ของหวาหวา คราวนี้มันไม่ใช่ตัวที่เล็กที่สุดในบ้านแล้ว เจ้าหนูตัวกระจิริดสองคนนี้กลายเป็นจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารไปแล้ว!
“อ้า อ้า!”
ถวนถวนเอื้อมหยิบลูกบอลลูกเล็กไม่ถึงก็โมโห ตะโกนลั่นสองที