ตอนที่ 200 หิมะหนักกำลังมา

ร่างของเหลิ่งซือเหนียนชะงักไป

คุณกำลังจะสลายไปอยู่แล้ว ยังอารมณ์ดีได้ขนาดนี้อีกเหรอ?

มังกรประกายแสงคงมองออกถึงความไม่เข้าใจของเหลิ่งซือเหนียน จึงหัวเราะเบา ๆ

“ฉันอยู่ใต้ทะเลผืนนี้มานานจนไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ผนึกกำลังคลาย ฉันดีใจแทบไม่ทัน”

เหลิ่งซือเหนียนมองหาไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบว่าเสียงนั้นดังมาจากที่ใด ขณะที่กำลังจะตอบ แสงสีแดงแสบตากลุ่มหนึ่งก็พลันลอยขึ้นจากเบื้องหน้า

แสงแดงที่เดิมยังอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร พริบตาต่อมาก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขา ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว มือก็ยกขึ้นคว้าเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ประกายแหลมคมวาบผ่านดวงตาของเหลิ่งซือเหนียน

“เด็กน้อย พวกเรามีวาสนาต่อกัน ของสิ่งนี้ฉันยกให้คุณ จงรู้แจ้งมันให้ดี”

เสียงของมังกรประกายแสงค่อย ๆ ห่างออกไป เหลิ่งซือเหนียนรีบถาม “ผนึกอยู่ที่ไหน? ใครเป็นคนผนึกคุณ?”

จนถึงตอนนี้เขายังมองรูปลักษณ์ทั้งหมดของมังกรประกายแสงตรงหน้าไม่ชัดเจน แค่แรงกดดันจากกรงเล็บข้างเดียวก็ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออกแล้ว