กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“สะระแหน่……กี่จินนะ?!”
“9,000 จินไงเล่า”
ต้นสะระแหน่นั้นถูกหวาหวาเร่งการเจริญเติบโตจนกลายเป็นตอไม้แก่ไปแล้ว ผลผลิตระดับนี้จึงถือเป็นเรื่องปกติ
พังหู่ไม่พอใจที่ลั่วเฉินหูตึง “นายไหวไหมเนี่ย ไม่อย่างนั้นก็ให้หลี่หลิงมาทำแทน!”
เสียเวลาการทำงานจริง ๆ ประโยคเดียวต้องถามถึงสองรอบ
พวกหัวหน้าเข้าไปเก็บแก้วมังกรในมิติของเสี่ยวซู่แล้ว เขาก็อยากไปเหมือนกัน ประสิทธิภาพแบบลั่วเฉินเนี่ย กว่าพวกนั้นจะออกมา สะระแหน่นี่คงยังนับยอดไม่เสร็จเลยมั้ง
“พอแล้ว ๆ รู้แล้วน่า แล้วมันสำปะหลังล่ะ?”
พังหู่เปิดดูบันทึกในสมองกล แต่ละบ้านแจ้งยอดมันสำปะหลังที่กักตุนไว้ก่อนหน้านี้เพื่อจะเอาไปขายหาเงิน คราวนี้ต่างยอมขายให้กองพลาธิการในราคาต่ำสุด
“ทั้งหมด 298 ตัน”
หลังภูเขาตรงที่ดินแปลงนั้นของฉีหรานกับป้าหวังมีดงมันสำปะหลังผืนใหญ่ หลังจากทั้งสองคนไปเจอเข้าก็บอกให้ทุกคนรู้ มันสำปะหลังส่วนใหญ่ที่นี่ล้วนขุดมาจากตรงนั้น