ตอนที่ 187 เหอเหอ ผมร้อน

ทิวเขาไกลลับตาจมสู่ความมืดมิด พอมองจากระยะไกล ดูคล้ายสัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งที่กำลังหมอบซุ่มอยู่

มู่เหอนั่งอยู่หน้าเต็นท์ พลางเท้าคางมองไปทางนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

“เหอเหอ กินแอปเปิ้ลไหมฮะ?”

หวาหวากำลังเคี้ยวแอปเปิ้ลผลใหญ่รสหวานกรอบตุ้ย ๆ ในปาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะล้างเผื่อมู่เหออีกหนึ่งผล

“ขอบใจนะหวาหวา”

มู่เหอรับแอปเปิ้ลมา กอดแนบไว้ในอ้อมอก

“จิ๊บ ๆ เหอเหอ ทำไมเธอไม่กินล่ะ?”

ไก่พลังชีวิตจิกแหลก เพียงสองสามทีก็เจาะแอปเปิ้ลบนพื้นจนเป็นรูใหญ่ กลิ่นหอมหวานของผลไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วในชั่วพริบตา

“ซ่า——”

พงหญ้าป่าไกล ๆ ไหววูบอย่างแรง เสียงสวบสาบดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ