ตอนที่ 177 ป่าผลไม้!

“เสี่ยวเหอ เธอพักสักหน่อยเถอะ ตรงนี้พวกเราจัดการเอง!”

ป้าหวังมองมู่เหอที่อุ้มท้องโตเดินไปเดินมา รู้สึกเหนื่อยแทนเธอจริง ๆ

“ไม่เหนื่อยเลย ไม่เหนื่อยค่ะ”

ในมือของมู่เหอกำผักป่าไว้กำมือหนึ่ง ส่วนอีกมือถูกป้าหวังประคองให้เดินไปนั่งยังที่พักผ่อนที่พวกเขาปูเตรียมเอาไว้

“เธอพักอยู่ตรงนี้แหละ ตรงนี้พวกเราปูหญ้าป่าไว้หนาเตอะเลย ด้านบนยังมีเสื้อผ้าอีก นั่งแล้วนุ่มมากเลยล่ะ”

ป้าหวังพามู่เหอมาที่เบาะหญ้าป่า แล้วให้เธอนั่งลงดี ๆ

เมื่อเห็นเธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก็เดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

สตรีเนี่ย เดิมทีก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว ทุกเดือนต้องเสียเลือด พอถึงช่วงตั้งครรภ์ยังต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาลอีก

เธอเห็นเสี่ยวเหอเคลื่อนไหวร่างกายทั้งวัน ปริมาณการออกกำลังกายนับว่าพอแล้ว ถึงเวลาต้องพักก็ต้องพัก