ตอนที่ 171 ออกเดินทาง

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาปลุกมู่เหอให้ตื่น เธอเอื้อมมือคลำไปข้างกาย แต่ไม่ได้สัมผัสผิวเนียนลื่นอย่างที่คิดไว้

เธอจึงลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ ผ้าห่มข้างตัวแนบสนิทอยู่กับเตียง คนข้างกายไม่อยู่ตั้งนานแล้ว

“อือ…”

มู่เหอบิดขี้เกียจอยู่บนเตียง ยืดตัวไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างระมัดระวัง ตื่นนอนแล้วได้บิดขี้เกียจมันสบายขึ้นมากจริง ๆ ด้วย

มู่เหอนอนตะแคงขดตัวอยู่ในผ้าห่มแอบอู้ต่ออีกนิด นิ้วมือนุ่มนิ่มลูบลงบนหน้าท้องที่นูนป่องของตนเอง ตอนนี้หกเจ็ดเดือนแล้ว โดยไม่รู้ตัวเธอมาอยู่ที่ระหว่างดวงดาวนานถึงเพียงนี้แล้ว

ยังไม่ทันที่มู่เหอจะได้ทอดถอนใจ ตรงตำแหน่งที่ฝ่ามือสัมผัสก็มีเท้าเล็ก ๆ นูนขึ้นมา จากนั้นข้างเท้าเล็กก็มีกำปั้นน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกอัน