กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
มู่เหอกับลั่วเฉินคุ้นเคยกับขั้นตอนเหล่านี้เป็นอย่างดีแล้ว ดังนั้นนักรบหญิงทั้งห้าคนจึงถูกส่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่พวกเธอเหนื่อยจนหมดสติไปแล้ว ลั่วเฉินกับคนอื่น ๆ จึงช่วยกันส่งพวกเธอกลับบ้าน
“พักสักหน่อยไหม?”
เหลิ่งซือเหนียนยัดหินผลึกธาตุไม้ในมือใส่กลางฝ่ามือของมู่เหอ ให้เธอดูดซับเพื่อฟื้นฟูพลัง
ทันทีที่พลังพิเศษอันคุ้นเคยไหลเข้าสู่ร่าง เส้นลมปราณที่ปวดตุบ ๆ ของมู่เหอก็สงบลงในชั่วพริบตา
หลังดูดซับหินผลึกเหล่านี้จนหมด เธอก็ดื่มน้ำผึ้งอีกอึกหนึ่งแล้วหันไปมองลั่วเฉิน
หวาหวาวนเวียนอยู่ข้างกายเขา คอยวุ่นวายไปมา “พี่ชายลั่วเฉินกินแก้วมังกรสิ เติมเรี่ยวแรงหน่อย”
“พี่ชายลั่วเฉินดื่มน้ำเลี้ยงเบิร์ชขาวสิ อันนี้อร่อยที่สุดแล้ว”
“พี่ชายลั่วเฉิน หินผลึกระดับสูงสุดให้พี่!”