ตอนที่ 161 ตรงนี้จูบไม่ได้

เหลิ่งซือเหนียนยามจริงจังแม้จะไร้อารมณ์ ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับดูคล้ายเปล่งประกายได้ภายใต้แสงและเงาที่ทอดลงมา

แสงแดดที่ส่องลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ที่พลิ้วไหว ช่วยเสริมให้ท่วงท่าของเขาดูมีจังหวะจะโคนยิ่งขึ้น

แต่ละขั้นตอนล้วนลื่นไหลเป็นระเบียบ ไม่ว่าจะเป็นละอองน้ำที่กระเซ็นยามชำระล้าง หรือขนสัตว์ที่ถูกกดลงยามตัดเย็บ ก็ไม่อาจดึงความสนใจของเขาไปได้แม้แต่น้อย

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าด้านหลังค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

เหลิ่งซือเหนียนยกยิ้มมุมปาก มือยังคงขยับไม่หยุด คล้ายไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลัง

“ทายสิว่าหนูเป็นใคร”

มือเล็ก ๆ อันเย็นเฉียบทาบลงบนใบหน้าของเขา

“……”

ไม่ใช่ว่าควรปิดที่ตาหรอกเหรอ

ทว่าในวินาทีถัดมา เหลิ่งซือเหนียนก็ขมวดคิ้ว ทำไมมือถึงได้เย็นขนาดนี้