ตอนที่ 154 ไม่มีใครบอกมันนี่นา

“เพียะ!”

ใบหน้าพลันเจ็บแปลบ เธอยกมือขึ้นลูบตามสัญชาตญาณ แต่สัมผัสที่มือกลับเป็นความลื่นนุ่มอันคุ้นเคย

เหลิ่งซือเหนียนลูบมือเล็ก ๆ บนใบหน้า ก่อนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วก้มตามองคู่ครองที่เบียดเขาจนชิดขอบเตียง

เขาบีบแก้มมู่เหอเบา ๆ ถือเป็นการลงโทษเล็กน้อยสำหรับการกระทำเมื่อครู่นี้

ทำเอาเขาตกใจหมด

เขาค่อย ๆ ดึงมือของมู่เหอลงจากใบหน้า แล้วจัดขาที่พาดอยู่บนเอวของตัวเองกลับเข้าที่

ในที่สุดเหลิ่งซือเหนียนก็ผ่อนลมหายใจออกมา เคราะห์ร้ายจริง ๆ

เตียงนี้นอนต่อแม้แต่หนึ่งเค่อก็ไม่ไหวแล้ว เดิมทีตอนเช้าก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝ่ามือของมู่เหอเมื่อครู่หรือเปล่า แต่ตอนนี้เหลิ่งซือเหนียนร้อนรุ่มเหลือเกิน