ตอนที่ 133 กินองุ่นไม่คายเมล็ดองุ่น

“นอนได้แล้วใช่ไหม ที่รัก?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแนบชิดมู่เหอ มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาปิดตาของเธอไว้

มู่เหอกะพริบตา ขนตาปัดผ่านกลางฝ่ามือของเขาขึ้นลงราวกับแปรงขนเล็ก ๆ

“นอนแล้ว นอนแล้ว”

เหลิ่งซือเหนียนชักมือกลับ รู้สึกคันยุบยิบที่กลางฝ่ามือ

เขาโอบกอดเธอไว้แล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน

ในยามนี้ดวงอาทิตย์ภายนอกค่อย ๆ โผล่พ้นทิวเขา สาดส่องแสงแดงระเรื่อออกมาผืนหนึ่ง

เถาองุ่นในลานบ้านหันระนาบใบรับแสงอาทิตย์ทางทิศตะวันออกด้วยความยินดี พยายามรองรับแสงแดดอย่างเต็มที่

หยาดน้ำค้างใสกระจ่างสั่นไหวระริกอยู่บนใบ รวมไอน้ำบนใบไม้เข้าไว้ด้วยกันอย่างต่อเนื่อง