ตอนที่ 132 นายเอาหมอนฉันไปทำไม?

หลังจากช่วยกันจัดสรรสัตว์อสูรทั้งหมดอย่างครึกครื้นแล้ว ท้ายที่สุดก็ยังเหลืออีกกว่าหมื่นตัวที่เก็บใส่ไม่ไหว มู่เหอจึงตัดสินใจว่า ครั้งหน้าไลฟ์สดจะเอาไปขายพร้อมกัน

เงินที่ได้ไว้ค่อยไปซื้อของจำเป็นให้ทุกคนที่ดาวเมืองหลวง เพื่อใช้ผ่านฤดูหนาวไปด้วยกัน

เหลิ่งซือเหนียนรอไม่ไหวตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฟ้าก็ใกล้สว่างเต็มที

หลังจากเก็บสัตว์อสูรที่พวกเขาคัดเลือกไว้เข้าไปในมิติแล้ว เหลิ่งซือเหนียนก็สะกิดมู่เหอ เร่งให้เธอกลับบ้าน

“ง่วงไหม ของพวกนี้เอาไว้ที่ผมก่อน พวกเรากลับไปนอนกันเถอะ”

เหลิ่งซือเหนียนโอบไหล่มู่เหอไว้ด้วยแขน พร้อมช่วยแบ่งเบาน้ำหนักบางส่วนจากเธอ

“พักให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยจัดการ ในมิติของฉันยังมีสัตว์อสูรอีกตั้งเยอะ”

ระหว่างทางที่ลั่วเฉินกับคนอื่น ๆ เดินเข้าไปยังส่วนลึกของป่า พวกเขากำจัดสัตว์อสูรไปไม่น้อย