ตอนที่ 127 ล้วนเป็นสัตว์กินพืช

ท้องฟ้ายิ่งมายิ่งมืดสลัว ทว่าแสงอัคคีที่พวยพุ่งเสียดฟ้า ณ ที่แห่งนี้กลับสว่างไสวดุจกลางวัน

มู่เหอควบคุมเถาไม้เจ็ดแปดเส้นลากดึงนักรบที่พลังพิเศษเหือดแห้งกลับมาด้านหลัง คนที่หมดสติในเต็นท์ด้านหลังยิ่งมายิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

“เหอเหอ พวกมันน่ารำคาญจังเลย วิ่งมาทางนี้ตลอดเลย!”

เถาวัลย์เสี่ยวลวี่ของหวาหวาตอนนี้ไม่เพียงต้องคอยลากดึงคนเจ็บ บางครั้งยังต้องออกโรงฟาดพวกสัตว์อสูรที่ปรี่เข้ามาใกล้

ชั่วพริบตาเดียว ในพื้นที่ที่เถาวัลย์เสี่ยวลวี่อยู่ก็เต็มไปด้วยเสียง “อาด๊า อาด๊า” ระงมไปหมด

ทว่าเชิงเขาที่สัตว์อสูรพรั่งพรูออกมาไม่หยุดนั้นราวกับหลุมดำ ดูเหมือนว่าภายในจะมีสัตว์อสูรอยู่อย่างไม่หมดสิ้น

“ถังจิ่ง นายไปอยู่ข้างกายมู่เหอ พวกนายสองสามคนตามฉันเข้าไปข้างใน”