กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
คุณย่าฟ้าดินเจ้าขา อย่าเพิ่งเอาจริงนะ ฉันยังไม่ทันได้เสพสุขเลย…
ร่างของเหลิ่งซือเหนียนที่กำลังก้าวขึ้นเตียงชะงักไปเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“เหอเหอ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”
มู่เหออึ้งตาค้าง ได้ยินด้วยเหรอ?
เธอเผลอพูดออกเสียงไปเหรอเนี่ย?
“อ๊ะ อะไรเหรอ?”
มู่เหอแกล้งทำเป็นไขสือ เรื่องแบบนี้จะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด…
เหลิ่งซือเหนียนหัวเราะ กัดฟันกรามแน่น เค้นคำถามรอดไรฟันออกมาประโยคหนึ่ง “เหอเหอ ผู้ชายหลักวินาทีหมายความว่ายังไง?”
“หืม? ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”
เหลิ่งซือเหนียนขยับเข้าไปประชิดมู่เหอ เลิกผ้าห่มที่คลุมร่างเธอออกแล้วแทรกตัวล้มตัวลงนอนข้างใน