ตอนที่ 105 ลูกแก้วคงโฉม

เหลิ่งซือเหนียนสงบมโนจิต ดาบโบราณกรีดไปมาสองทีในเปลือกหอยบนพื้นตามสัญชาตญาณ

นี่คือความเคยชินของกล้ามเนื้อที่เขาฝึกฝนมาจากสมรภูมิ

ฆ่าสัตว์ต้องฆ่าให้สิ้น เก็บตกต้องค้นให้ทั่ว

คมดาบสีดำกรีดผ่านเนื้อหอยกาบสีขาว ฟันตั้งแต่หัวจรดท้ายราวกับตัดกระดาษ

“พี่ชาย มีลูกแก้วเล็ก ๆ ด้วย”

หวาหวาหิ้วลูกบอลหญ้ากลม ๆ มือเล็กทาบขมับของเหลิ่งซือเหนียนแล้วขยับศีรษะเขา พยายามช่วยให้เขาปรับสายตาให้ตรง

“เห็นแล้ว ๆ”

เหลิ่งซือเหนียนดึงมือขวาของหวาหวาลง สัตว์แมลงที่ห้อยอยู่บนมือเจ้าตัวเล็กแทบจะแนบติดใบหน้าเขาอยู่แล้ว

นิ้วมือเรียวยาวกรีดผ่านเนื้อหอยกาบที่แยกเป็นสองซีก ล้วงจากข้อตรงกลางไปทางขวา ไข่มุกสีชมพูกลมเกลี้ยงเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเหลิ่งซือเหนียน